Tehran Seventh Contemporary Sculpture Biennale: Statement of the Theme Condition .

Tehran Seventh Contemporary Sculpture Biennale: Statement of the Theme Condition .

Defined as essence and substance, theme lays the groundwork for the line of thought the artist follows in creating the work. For the directors of an artistic event, however, it provides a major intellectual and strategic framework for mapping out the general significance of the exhibition. Establishing the theme as the approach and policy of an artistic event allows for giving the constituent signifiers a specific direction, thereby saving us from the infinite whirlwind of dispersed concepts, which makes a collective reading of the works possible. After all, comprehension is subjective and the exhibition’s intellectual framework offers the prospect of reading within a collective context and the opportunity to reflect on questions such as the following: where does this event stand in relation to society? How can we channel individual efforts in favor of collective experience? How can we demonstrate the outcomes of such great extent of group work?
A policy which involves selecting a theme – in the sense just discussed – for an event, works both implicitly and explicitly. Equipped with a powerful strategy, the implicit aspect can result in ideological readings. Thus, an awareness of the nature, the origin and the function of such strategies as well as identifying their underlying motivations through analysis and criticism is of great importance. On the other hand, chosen wisely, the intellectual framework can be strikingly rewarding. Not only does it provide the artists with an array of rich ideas as their working material, but it can also offer fitting responses to social circumstances or lead to the emergence of a dialogue between the works and social sentiments. Temporalizing experience, making use of the collective energy provided by an event in order to understand the conditions and circumstances in which we live or to pursue cultural goals and intentions are some of the other advantages offered by such an the intellectual framework.

The Inflammation of a Word
“condition” is a word which draws strength from society and our living circumstances, incorporating vast shades of meaning. It is as though the very word at issue is “inflamed”. Our collective preconceptions dislocate this word, forcing it to abandon its regular sense and take on metaphorical significance. From a political or social condition to a critical one and more, it is so sudden that any preceding or following word is rendered in a new light. It can act as an impetus to trigger a force or determine the course of an intellectual framework. Such a word is a sort of warning; what condition?
But what grants this word its uniqueness is its reference to the notion of periphery, that is, what we are surrounded with. In this sense, we are within the condition rather than outside it. We can hardly break free from it. This is the capacity to regard oneself from within the periphery, to reject a mass of labels and to refuse to become lost in their glamor in order to comprehend one’s circumstances. This awareness of one’s own condition evokes Giorgio Agamben’s notion of “the contemporary”:
Those who are truly contemporary, who truly belong to their time, are those who neither perfectly coincide with it nor adjust themselves to its demands. They are thus in this sense irrelevant. But precisely because of this condition, precisely through this disconnection and this anachronism, they are more capable than others of perceiving and grasping their own time. (40)
Therefore, any possible condition – political, social, etc. – is a subset of and points to the general condition surrounding us. This peripheral condition is multifaceted and defies a linear reading from a historical perspective. Anything remote can readily take place and anything at hand can be hurled into the remotest distance. In terms of temporality, peripheral condition belongs neither to the present, nor to the future nor to the past. Time in the peripheral condition is concentrated and simultaneous. It makes for a floating situation where everything shifts in a single moment. Future prospects imagined find their way to the past and since both coincide in the present, the current time is not one of them but the three at once. Politically and socially speaking, peripheral condition is complex. It has been overcome with the notion of power which has breached various aspects of language and culture. This labyrinthine pattern has an intricate structure. In this periphery, the mental condition is dense and turbulent and the facets of knowledge compact and layered.
In the light of a concern for peripheral condition, an inquiry into the ideas of Iranian thinker, Dariush Shayegan, seems a relevant task. Shayegan’s intellectual project can be considered an elaboration on and an illustration of the peripheral condition.

Condition in Shayegan’s System of Thought
“The Overlapping of diverse consciousnesses.” “The fusion of senses and multisensory modes of perception.” These are some of the metaphors Shayegan offers to refer to such a condition. This is where he sets off, tracking a path towards the periphery, encountering and passing through civilizations, cultures, opinions and beliefs. The intention is not to show their integration, but to specifically acknowledge those novel situations which lead to the formation of new identities. In other words, Shayegan does not seek to provide a comparative exploration of these issues; rather, considering the peripheral condition as the ontology of contemporary individuals, he tries to observe it from different angles. His is an attempt to reveal the obstacles along the way to establish a constructive condition.
Thus, our constructive contexts are diverse and heterogeneous. We no longer share a common root embedded in isolation in a particular territory. We are rhizomes in a network of varied people, cultures, universes, and perceptions. This condition turns us into nomads growing up outdoors as our life style determines our insights. Depending on the connections we make in different contexts, we can settle in a position differently. Nowadays, no one is impervious to these contacts, these areas of association and intercourse, this mayhem we can call our life style in the world. (153)
In order to settle in the new context, Shayegan initially sees to render unsecure all secure mental states, disrupt the continuity of experiences, and shift from progression to simultaneity. Accordingly, a critique of the current peripheral condition depicts it as leading to the “phantomization of the universe” and, more broadly, to a form of “re-enchantment”. In other words, the whole condition becomes deluged by explications and interpretations to the extent that the entire universe shatters and disappears into distant horizons. These interpretations no longer rely on any basis and stick in our imagination like floating fragments.
Shayegan suggests that a metahistorical dialogue with these fragments is a prerequisite for safe passage through or settling in the new context. To be exact, the seventh chapter of his Ex occidente lux titled “The Lost Continent of the Spirit” opens this dialogue. He attempts to seize these hovering fragments through transmutation. Whether we agree with his approach or not, Shayegan’s interpretation raises a very important issue.
To shed further light on the matter, we need to allude to a key point he makes in discussing an “inter-epistemic” condition:
We are living in an inter-epistemic condition whereby our spirit is still at the magical level of symbols, allegories, and empathies feeding on the rich source of collective memory. Therefore, this condition does not keep up with notions emerging in successive leaps of the new era. In other words, our collective consciousness is rooted in a metaphysical experience where the allegorical nature of symbols is still relevant. Our perception is still entranced by eternal cultural forms and our spirit floats in a space of social sympathy. The “I” fades into the collective “self”. (191)
Such concern for how presumptions hold sway over our interpretation of the world, marks the apex of Shayegan’s thought. He reveals the way in which “collective consciousness” penetrates our peripheral condition and how it defers our perception. We reflect on new circumstances in light of this voluminous repository and eventually meaning emerges out of the inter-epistemic spiral. Through his metaphysical presumptions, Shayegan reads and interprets the peripheral condition so as to expose the impact of the powerful (metaphysical) foundation of “collective consciousness” on our understanding and perception. He considers our internal condition a metaphysical one. We take in experiences through this mental/imaginary channel. One could say these assumptions prevent us from an unmediated encounter with phenomena. Shayegan’s reading allows them to find their way to the forefront, hence laying bare their horrifying force. This is a rhizomatic network of delicate texture resembling a painstaking elaborate tableau or bricolage . . .

Mohammad parvizi

(وضعیت در نظام شایگانی ) تم به مفهوم درون مایه، دست‌مایه‌ی کار فکری هنرمند برای اجرای اثر است. اما برای سیاست‌گذاران یک رویدادِ هنری محور فکری‌، استراتژی و راهبردی کلان محسوب می‌شود. بانیان هر رویداد می‌کوشند با تعیین محور فکری، افقی معنایی در فضای کلی نمایشگاه ترسیم کنند. تم به معنای محور فکری خط‌و مشی برگزار‌کنندگان هر رویدادی را نشان می دهد. از یک سو امکان خوانش آثار را در افق جمعی فراهم می‌کند؛ و از سوی دیگر تلاشی‌ ست برای جهت دادن نشانه های اثر در بستری تعیین شده و راهی برای رهایی از پراکندگی بی‌حد‌و حصرِ مفاهیم. چرا که درک و دریافت کنش و رفتاری فردی است و محور فکری نمایشگاه امکانی‌ست برای ایجاد خوانش در یک بستر جمعی؛‌ و یا پاسخ به پرسش‌هایی از قبیل این که : نسبت این رویدادِ با جامعه چگونه تعریف می‌شود؟ چگونه می‌توان از فعالیت‌های فردی به نفع تجربه‌ی جمعی سود جست‌؟ چگونه می‌توان نتایج این حجم از کار گروهی را آشکار کرد؟ سیاست انتخابِ یک محور فکری (تم) برای یک رویداد کاری‌ست پیدا‌و پنهان. این سیاست‌گذاری در ابعادِ پنهانِ خود با داشتنِ یک استراتژی قدرتمند گاهی خوانش‌هایی ایدئولوژیک را نیز سبب می‌شود به همین دلیل باید از ماهیت چنین راهبردهایی مطلع بود و در بررسی، نقد، چگونگی‌و خاستگاه آن بتوان به این لایه‌ها نزدیک شد و به مقاصد آن پی برد. از طرفی انتخاب هوشمندانه‌ی محور فکری می‌تواند نتایج درخشانی به بار بیاورد. جدایِ از آن که به عنوان درون‌مایه گستره‌ای از ایده‌های ناب را در اختیار هنرمندان قرار می‌دهد، می‌تواند پاسخ‌هایی درخور به موقعیت‌های اجتماعی بدهد. و یا مسبب گفتگوی آثار با حساسیت‌های جامعه‌ (در محور خاصی‌ که این رویداد بستر آن را فراهم نموده) شود. زمان‌مند کردن تجربه‌ها و فراهم نمودن انرژی جمعی از یک رویداد به نفع درک‌و دریافتِ موقعیت و شرایطی که در آن زندگی می‌کنیم، یا استفاده از بنیه و توان آن برای پیش‌برد مقاصد فرهنگی از جمله‌ی آن نتایج است . (‌وضعیت‌) وضعیت واژه‌ای‌ ست که از جامعه و موقعیتِ زیستی ما نیرو می‌گیرد، با سایه‌های معنایی گسترده، تا حدی که می‌توان گفت با واژه‌ی -ملتهب‌- مواجه‌ایم. پیش انگاشت‌های جمعی ما این واژه را از موقعیت طبیعی آن بیرون می‌آورد و به آن معنایی استعاری می‌بخشد. از وضعیتی سیاسی، اجتماعی‌ تا وضعیتی اضطراری ... و چنان ناب‌و نابه هنگام است‌ که در پس‌و پیش هر واژه‌ای شرایط تازه‌ای را سبب می‌شود. برای به جریان انداختن نیرویی و یا جهت دادن به محوری فکری‌، می تواند آغازگر و حتی برانگیزاننده باشد. واژه‌ای{وضعیت} با چنین زمینه‌ای نوعی هشدار است: چه وضعیتی؟ اما آنچه این واژه را یگانه می‌کند ارجاع آن به مفهومِ پیرامون است. پیرامونی که ما را احاطه کرده است. از این رویکرد ما درون وضعیت-یم نه بیرون از آن. موقعیتی که به سختی از ما جدا می‌شود. توانایی نگریستن به خود از درون چیزهایی‌ که تمام پیرامون ما را در خود فرو برده است. پس زدن انبوهی از بر‌چسب‌ها، غرق نشدن در زرق‌و برق آن‌ها به نیت درک موقعیت خویشتن. آگاهی از وضعیت خویش به تعبیر جورجو آگامبن برای معاصر بودن. « معاصر واقعی، کسی است که به تمامی، هم آیند با زمانه ی خویش نیست و به تظاهرات و ادعاهای آن نمی چسبد؛ این بدین معناست که او خود را نابه هنگام معرفی می کند، اما دقیقا به همین دلیل، دقیقا به واسطه همین شکاف و همین ناهمزمانی تاریخی است که او در قیاس با دیگران، استعداد بیشتری برای درک و به چنگ انداختن زمانه ی خویش دارد.» ( آگامبن، 1389، صفحه 3) در نتیجه هر امکانی از وضعیت چه سیاسی‌و چه اجتماعی‌و ... در کل زیر مجموعه‌ی وضعیت پیرامونی‌ست‌. مراد ما از آن در واقع اشاره به چنین موقعیتی‌ست. وضعیت پیرامونی، وضعیتی چند وجهی‌ست‌و از منظر تاریخی تن به خوانش خطیِ تاریخ نمی‌دهد. هر چیز دوری امکان وقوع دارد و هر چیز نزدیکی می‌تواند به دورترین نقطه پرتاب شود. از رویکرد زمانی، وضعیتِ پیرامونی نه متعلق به حال، نه آینده‌و نه گذشته است‌. وضعیت پیرامونی، زمان را در خود فشرده کرده‌و به عبارتی زمانِ توامان است. موقعیتی شناور که همه چیز در لحظه در آن جابجا می شود. همراه با افق هایی که می توان از آینده در آن متصور شد، راهی به گذشته دارد و از آنجا که گذشته‌و آینده در - حال- حاضر می‌شوند زمان کنونی نه گذشته است ،نه حال‌ ونه حتا آینده، بلکه -هر سه آن‌‌هاست- . از زوایه‌ی سیاسی و اجتماعی وضعیت پیرامونی بغرنج و پیچیده است، مفاهیم قدرت در آن دامنه‌دار شده و به وجوه متفاوت در زبان‌و فرهنگ رخنه کرده است. این بافت تودر تو ساختار اجتماعی بهم تنیده‌ای دارد. در چنین پیرامونی، وضعیتِ ذهنی‌، انباشته و متلاطم بوده و همچنین وجوه آگاهی در آن متراکم و لایه به لایه است. بی‌راه نیست در توجه به وضعیتِ پیرامونی سر از آرا‌ء‌و افکار یکی از اندیش‌مندان ایرانی، داریوش شایگان در آوریم. پروژه ی فکری شایگان را می توان تشریح و ترسیم وضعیت پیرامونی دانست. (وضعیت در نظام فکری شایگان) « روی هم افتادن آگاهی‌های گوناگون، ترکیب حواس‌و شیوه‌های چند حسی ادراک» از جمله تشبیهات شایگانی‌ برای چنین وضعیتی‌ست. کار شایگان پیش‌روی از همین نقطه به سمت‌و سوی پیرامونی آن است؛‌ تقابل و گذار از تمدن‌ها‌، فرهنگ‌ها‌ ، باورها‌و عقاید، نه به منظور نشان دادن چگونگیِ ترکیب شان، بلکه به طور مشخص برای صحه گذاشتن به موقعیت های نوظهور که موجب خلق هویت‌های تازه می شوند. به بیان دیگر کار شایگان بررسی تطبیقی این حوزه‌ها نیست؛ بلکه او وضعیت پیرامونی را به مثابه هستی‌شناسیِ انسان امروز قلمداد می‌کند‌و می‌کوشد از وجوه متفاوت به آن بنگرد. تلاشی‌ست برای نشان دادنِ پستی بلندی‌ها، ناهمگونی‌ها و ناهمواری‌ها برای استقرار در وضعیتی سازنده. «پس فضاهای سازنده ما ، فضاهایی متنوع و ناهمگونند. ما دیگر ریشه‌ای واحد نداریم که تک و تنها در سرزمینی خاص فرو رفته باشد. ما ریزوم‌هایی هستیم در ارتباط با دیگران‌، با فرهنگ‌ها، جهان‌ها و آگاهی‌های گوناگون. این وضعیت از ما افرادی خانه به دوش می‌سازد، در این معنا که در فضاهای باز رشد می‌کنیم و شیوه زندگی‌مان تعیین کننده‌ی کیفیت بینش‌های ماست. ما بر حسب ارتباط‌هایی که با حیطه‌های فرهنگی مختلف برقرار می‌کنیم، می توانیم به شیوه‌های گوناگون در مکان جای گیریم. در روزگار ما هیچ‌کس از این تماس‌ها، از این حوزه‌های آمیزش ، از این اختلاطی که می‌توان گفت اکنون شیوه زندگی ما در جهان شده، مصون نیست . » (شایگان، 1380، صفحه 153) شایگان برای استقرار در فضای تازه،در گام نخست تمامی مکان ها امن ذهنی را نا‌امن و تداوم تجربه‌ها را از هم می‌پاشد، هم‌زمانی را جایگزین توالی می‌کند. در همین راستا در پروسه نقادی وضعیتِ پیرامونیِ موجود به «شبح سازی جهان » و در کل به شکلی از « افسون زدگی جدید» می‌رسد. به بیان دیگر شعاع وضعیت پیرامونی را غرق تفسیرها و تاویل‌ها می‌کند، تا به حدی که در آن همه چیز جهان متلاشی شده و در چشم اندازی دور محو و یا گم می شوند. تاویل هایی که دیگر بر هیچ پایه‌ای استوار نمی ماند ‌و چونان تکه‌های شناور در لحظه‌هایی از تخیل در ما جا خوش می‌کنند. پیشنهاد شایگان برای عبور ( یا فراهم نمودن شرایط برای مستقر شدن در فضای تازه ) گفتگوی «فراتاریخی»‌ با آنهاست. مشخصا در فصل هفتم کتاب افسون زدگی جدید( هویت چهل تکه و تفکر سیار ) «قاره گمشده روح » این گفتگو را آغاز می‌‌کند. او می کوشد این تکه‌های معلق را از مسیر استحاله معنوی به چنگ آورد. و به‌ دور پذیرش و یا عدم پذیرش چنین روشی ، تاویل شایگان موضوع بسیار با اهمیتی را پیش می کشد. برای روشن شدن این موضوع می‌بایست به نکته‌ای مهم که او آن را موقعیتی میان – معرفتی می‌خواند اشاره کنیم. « ما در موقعیتی میان– معرفتی قرار داریم، بدین معنی که روح ما هنوز در سطح جادویی نمادها، تمثیل‌ها و حس‌های درونی قرار دارد و از گنجینه خاطره جمعی توشه می‌گیرد، بنابراین نسبت به مفاهیم منبعث از جهش های متوالی عصر جدید، «تاخیر» ( یا برای پرهیز از داوری ارزشی می‌توان گفت فاصله ) دارد. به بیان دیگر، آگاهی جمعی ما در تجربه‌ای متافیزیکی ریشه دارد که در آن طبیعت تمثیلی نمادها هنوز کارآیی خود را حفظ کرده است، نگاه ما هنوز محسور صورت‌های فرهنگی ازلی است و جان در فضای همدلی روابط اجتماعی غوطه‌ور است، و «من» در برابر «خود» جمعی رنگ می بازد.» (شایگان، 1380، صفحه 191) از جمله نقاط عطف اندیشه شایگان توجه به همین پیش‌انگاشت‌های ذهنی و نقش آن در تاویل و تفسیرهای جهان است. او نشان می‌دهد «‌آگاهی جمعی‌» ما چگونه به وضعیت پیرامونی ما رخنه می‌کند و با چه سازوکاری درک و دریافت ما را به تاخیر می‌اندازد. ما حوزه‌های جدید وضعیت‌هایمان را توامان با این لایه قطور بازخوانی می‌کنیم و دست آخر معنایی که از آن بیرون می‌‌کشیم از چنبره میان– معرفتی ما بیرون می آید. شایگان ( با پیش انگاشت های متافیزیکی خود ) وضعیت پیرامونی را تاویل و تفسیر می کند، تا نقش پایه های قدرتمند ( متافیزیکی ) «آگاهی جمعی » ما را در درک و دریافت مان نشان دهد.از نگاه او وضعیت درونی ما وضعیت متافیزیکی‌ست. ما تجربه هایمان را از مجرای این فضای ذهنی - خیالی می فهمیم ، به عبارتی این پس زمینه ها نمی گذارند بی واسطه با پدیده ها رو برو شویم. او در تاویل خود به آنها امکان می دهد که پیش روی کنند، با این روش او ابعاد هول انگیز این پهنه را آشکار می کند، شبکه ای ریزوم وار، با تار و پودی ظریف ، درست بسان یک پرده پرکار نگارگری و یا یک قاب مرقع کاری...