Iranian insight – about lady of dream

A Conversation with Mohammad Parvizi

Wandering through Watching and Being Watched

A Manifesto for Years of Oblivion

So Close, This Far

About Video Performance “Come Closer, Closer… Closer than this?”

Close to a New Experience

come closer closer… closer than this?

Interdisciplinary Relations

Always a Gap

So Close, This Far


Related Work :


So Close, This Far
Fifth Impression of Performance: “Come Closer, Closer… Closer than this?”
Behzad Shahni | Writer and Art Critic

“and we don’t hear
and we and we and we don’t
hear and we hear and we don’t
hear don’t hear”
[Reza Barahani]

First Impression: a fragment of poems, a fragment of pains, a fragment of realities; these are the concealed concepts behind the sounds in Mohammad Parvizi’s performance. The sounds which recount a great deal of the contemporary culture and are intermingled with experiences of melancholy and pleasure, hope and wailing, and a generation’s lost expectations; sounds which deafen the ears with all power in their return and disorder mental equivalences. They connect time and place together and demolish a great deal of different accidents in the course of a period on the mind_ Sounds which have been melted in the burning mountain of a nation’s inner experiences and that’s why they bear devastating effects. Here is the scene to review the memories that are experienced freshly by the addressees of this performance and it now reminds the previous layers in its post-subsistence situation; an experience which has conformed its entity to existence, reality and the sociology of a nation. He takes a look at these sounds from inside layers. Parvizi’s performance is a bitter experience in the culture industry of this land whose approach is a movement from form to theme and then the use of the same form in the denial of that theme; it is a suspension of the inside and outside. Here language, as the performing element of sound, is being damaged and constantly annihilated in the process of the imagery of a new reflection. It is a statement that has nothing behind its expression except a disturbed and painful reflection_ a reflection being interrogated and this is a bitter and vague destiny waiting for new lives. This is the ambiguous simiology of silence, devastation and destruction.
Second Impression: once entering, the addressee steps into Borges-like lobbies and labyrinths. There is a unique entrance ceremony with unusual decoupage; you feel like ascending upwards as entering. It means that the addressee’s view observes realities from a superior and higher position. He constantly attracts his viewer to the dust-covered labyrinth of sounds; passing him from dark and meandrous vestibules, he makes him prepared to reach sounds and images he won’t forger forever. Even the hair style and its curling on the face in the closed frames of the magic box are all reminiscent of another face in the time labyrinth. It is the story of a city’s streets and the collision of a countenance namely Negar Mostowfi in contact with existent and mental phenomena of her surrounding_ tradition and decay, politics and silence, rebellion and the house of detention_ and also the narration of her mental images recounting from the passage of combining art and the opposite ontology of a society; intertextual references which consciously or unconsciously maintain the object in the time and takes the mind to the endless place. This gloomy picture in the first plan gives a deep feeling to the sad and tragic mood of this drama by Atena Eshtiyaghi’s cello performance in the background and this fact -with text- achieves a more vivid scene in the second plan_ the psychiatry of a society which has settled to monolog and unreal relations instead of dialog; a work of art in direction with contemporary social realism.
Third Impression: in the third plan the addressee is placed in front of seven deep vestibules which in further back can be conceived as the negative of a film (Shirin galley architecture doesn’t let the understanding of such an event), i.e. the viewer constantly experiences a movement from negative to positive and vice versa; he can confront a close-up of reality in the original form in the positive section that once interfering to change this situation and to start the dialog (picking up the phone) the connection is cut. This is the climax of the performance. But in the negatives there is no possibility of consonance and entrance and it is only the mind which is engaged. They also recount the early and late positive layers, that is to say in the right vestibule there appears the captivity after investigation and in the left one, the freedom before that; in fact the background incidents of each layer is concealed in another one. From another viewpoint the addressee enters a darkroom where he subsists and that’s there where the layers of a developing photosensitive film change into tangible reality in front of his perplexed eyes. This could be the symbol and not a reflection of a city’s darkness being emphasized by the words’ reflection in second plan. [You are afraid of darkness |dark , dark, dark/ it depends how much dark it is| dark, dark, dark, dark , …] this plan is actually an outlook from picture to reality, from Negar Mostowfi to the viewer. Afterwards he leads the addressee- in the forth plan- from the darkroom into light and all of a sudden creates contraction and expansion in the eye and mind, in darkness and light for him. In this plan the external concept of performance is clearly conceivable and is an emphasis on our present space. It says all the happenings are occurring in this year and this season and this hour and this moment in the city [it is cloudy outside, it has got cold, it has snowed]. Mirrors placing across from each monitor in different plans compensate for the narrowness of the space for a better understanding of radiated concepts. They are also reflective of entity and ontology of their surroundings, for themselves.
The core of the objective proportions of this performance around us is such subjects_ it is a message obtained from the society and returns to it again in the form a new design. Parvizi shows in all the plans with monologs that he is familiar with the cultural sociology of developing countries where dialog plays no important role. He shows us signified notions to prove this event so that signifiers become manifest in the viewer objectively and in a stabilized manner: visual demonstration of the shortenings of a culture in plasma of light and sound. He makes the observer and observation one in a specific moment, i.e. he at the beginning subdues the spectators with the first and second plans and then makes them astonished in the third plan by placing them in front of their existence. He brings about a sense of identity inside them. When the viewers come to their senses they have already become a part of the work_ the intersection and embracing of the reality with metaphor and the equalization of the voices. By the powerful element of voice, he attacks from the most external happenings in the surrounding to their most internal mental ones in current situation and provides a fortified defense for their mental bombardment: a defense in whose back appears fear, vengeance and love. The executive axis and pivot of the performance is defined by sounds and this has made Pegah Ahangarani’s play in Negar Mostowfi’s role seem unimportant; i.e. the scene doesn’t require a performer here and it is only the sound which is playing the main role. Therefore concepts transfer to the addressee by sounds and not play or body.
Forth Impression: Negar Mostowfi is an event who worries us. Her countenance behind the ever neverland is constantly an absent companion. But her resonance will remain in minds and one day destroys everything. A sound that will return strangely and reflect inside us and will recall all those who have gone with all their features and demolish a great deal of existence on the ruins of nonexistence. And this will happen when we get close to her from distance, closer, even closer.

بسیار نزدیک، این‌چنین دور برداشتِ پنجمِ پرفورمنسِ «نزدیک‌تر بیا، نزدیک‌تر...، نزدیک‌تر از این؟» بهزاد شهنی | نویسنده و منتقد هنری «و ما نمی‌شنویم وَ ما وَ ما وَ ما وَ ما نمی شنویم وَ ما شنویم و ما نمی شنویم نمی‌شنویم» رضا براهنی برداشت اول: تکه‌ای از شعرها، تکه‌ای از دردها، تکه‌ای از واقعیت‌ها؛ این‌ها مفاهیمی پنهان‌شده در پشت صداهای پرفورمنسِ «محمد پرویزی» هستند؛ صداهایی که بخش عظیمی از فرهنگِ معاصر را بازخوانی می‌کنند و با تجربه‌هایی از غم‌ها و شادی‌ها، امیدها و فغان‌ها و آرزوهای از‌دست‌رفته‌ی یک نسل گره خورده‌اند. اصواتی که در رجعت دوباره‌شان، با تمام قدرت گوش‌ها را کر می‌کنند و معادلات ذهنی را به هم می‌ریزند. مکان و زمان را به هم پیوند زده و انبانی از اتفاقات متفاوت در گذر یک دوره را بر ذهن آوار می‌سازند. صداهایی که در کوره‌ی داغِ تجربیات داخلی یک ملت گداخته شده و به همین دلیل اثری ویران‌گر دارند. این‌جا صحنه‌ی مرور خاطراتی ا‌ست که به‌صورت دسته‌اول توسط مخاطبان این پرفورمنس تجربه شده و حالا در موقعیت پسین‌زیستی خویش لایه‌های پیشین را یادآوری می‌کنند؛ تجربه‌ای که وجود خود را با هستی، واقعیت و جامعه‌شناسی یک ملت تطبیق داده و همسان کرده است؛ او به ‌این صداها از لایه‌های درونی نگاهی می‌اندازد. پرفورمنس پرویزی تجربه‌ای گران در صنعت فرهنگ این سرزمین است که رویکردِ آن حرکتی از فرم به محتوا و سپس استفاده از همان فرم جهت نفی محتواست ؛ تعلیقی است در بیرون و درون. این‌جا زبان به‌عنوان عنصر اجرایی صدا، ویران شده و مدام در ایماژسازی اندیشه‌ای نو، خُرد و مضمحل می‌شود. بیانی که در پسِ پشت گفتارش، هیچ، جز اندیشه‌ای مشوّش و دردآلود ندارد؛ اندیشه‌ای که بازپرسی می‌شود و این سرنوشتی تلخ و مبهم است در انتظار زیست‌های جدید؛ این نشانه‌شناسی مبهمِ سکوت، ویرانی و آوار صداست. برداشت دوم: همزمان با ورود، مخاطب به لابی‌ها و هزارتوهای بورخسی وارد می‌شود. آیین ورودی منحصر‌به‌فرد همراه با دکوپاژی فوق‌العاده که هم‌چنان که وارد می‌شوی در حال صعود به بالا هستی؛ یعنی نگاهِ مخاطب از منظری بالادست حقایق را رصد می‌کند. او پیوسته تماشاگرش را به هزارتوی صداهای خاک‌گرفته می‌کشاند و پس از عبور از دالان‌های پیچ‌درپیچ و تاریک، او را آماده‌ی رسیدن به صداها و تصاویری می‌کند که هرگز خاموش نخواهند شد؛ حتی فرمِ مو و پیچش‌های آن در چهره، در کادرهای بسته‌ی جعبه‌ی جادویی، یادآور فرم دیگری از چهره، در هزارتوی زمان می‌شود. داستانِ روایت خیابان‌های یک شهر و تصادم چهره‌ای به‌ ‌نام «نگار مستوفی» است در برخورد با پدیده‌های زیستی و ذهنی اطراف‌اش ــ سنت و پوسیدگی، سیاست و سکوت، سرکشی و بازداشتگاه ــ و بازخوانی تصویرهای ذهنی اوست از مسیر تلفیق هنر و هستی‌شناسی متضاد یک جامعه. ارجاعاتی بینامتنی که خواسته یا ناخواسته عین را در زمان نگه می‌دارد و ذهن را به ناکجای مکان می‌برد. این تصویرِ غم‌انگیز در پلان اول با اجرای ویولنسل «آتنا اشتیاقی» در پس‌زمینه، عمقی عمیق به تیرگی و غمناک‌بودن فضای این درام می‌بخشد و در پلان دوم این مهم با متن نمودی بارز پیدا می‌کند. روانکاوی جامعه‌ای كه به‌جای دیالوگ به مونولوگ و روابط تصنعی روی آورده است؛ اثری هم‌جهت با رئالیسم اجتماعی معاصر. برداشت سوم: در پلان سوم مخاطب روبه‌روی هفت دالان عمیق قرار می‌گیرد که در سطحی عقب‌تر (معماری گالری شیرین اجازه‌ی درک این رویداد را نمی‌دهد) می‌تواند نگاتیو یک فیلم را متصور شود؛ یعنی تماشاگر به‌طور مداوم حرکتی از نگاتیو به پوزیتیو و بالعکس را تجربه می‌کند و در بخش پوزیتیو می‌تواند با کلوزآپی از واقعیت به‌صورت عینی روبه‌رو شود و به محض دخالت برای تغییر این وضعیت و شروع دیالوگ (برداشتن گوشی) ارتباط قطع می‌شود؛ که ‌این نقطه‌ی اوج این اجراست؛ اما در نگاتیوها امکان هم‌صدایی و ورود وجود ندارد و تنها ذهن درگیر می‌شود، هم‌چنین آن‌ها لایه‌های پیشین و پسین پوزیتیو را بازگو می‌کنند؛ یعنی در دالان‌های سمت راست اسارتِ بعد از بازجویی به ‌روی چهره ظاهر می‌شود و در سمت چپ، آزادی قبل از آن، در واقع پیشینه و پسینه‌ی اتفاقات هر لایه در لایه‌های دیگر نهفته است. از منظر دیگری مخاطب وارد تاریک‌خانه‌ای می‌شود که در آن زیست می‌کند و آن‌جاست که لایه‌های یک فیلمِ حساس به نورِ در حال ظاهرشدن، برابر چشم‌های حیرت‌زده‌اش، تبدیل به واقعیتی ملموس می‌شوند. این می‌تواند سمبل و نه بازتاب، از تاریکی هوای یک شهر باشد که در پلان دوم با انعکاسِ کلمات بر آن تأکید می‌شود: «تو از تاریکی می‌ترسی/تاریکِ تاریکِ تاریک/بستگی داره چقدر تاریک باشه/تاریکِ تاریکِ تاریکِ تاریک...» در واقع این پلان، فرازی از عکس به واقعیت، از نگار مستوفی به تماشاگر است. بعدتر او مخاطب را از تاریک‌خانه به سمت نور در پلان چهارم رهنمون می‌کند و به ‌یکباره انقباض و انبساطی در عین و ذهن، در تاریکی و روشنایی برای او به‌وجود می‌آورد. در این پلان، بیرونی‌بودن مفهوم پرفورمنس به‌وضوح قابل درک می‌شود و تأکیدی دارد بر فضای اکنونِ ما. این می‌گوید تمام اتفاقات در همین سال و همین فصل و همین ساعت و همین لحظه در شهر در حال اتفاق افتادن است: «هوای بیرون ابریه، هوا سرد شده، برف باریده.» آیینه‌هایی هم که روبه‌روی هر مونیتور در پلان‌های مختلف قرار می‌گیرند، تنگی فضا را برای درک بهتر مفاهیم ساطع‌شده جبران می‌کنند و هم‌چنین انعکاسی هستند از وجود و هستی‌شناسی فضای پیرامونی خویش، برای خویش. هسته‌ی تناسبات عینی این پرفورمنس در پیرامون ما موضوعاتی این‌چنینی‌ است. پیامی است که از اجتماع گرفته می‌شود و در قالب طرحی نو، مجدداً به خودِ اجتماع بازگردانده می‌شود. پرویزی در تمامی پلان‌ها با مونولوگ‌ها نشان می‌دهد که با جامعه‌شناسیِ فرهنگی کشورهای جهان سوم که دیالوگ در آن‌ها نقش چندانی بازی نمی‌کند، آشنایی دارد؛ او مدلول‌هایی برای اثبات این واقعه بر ما آوار می‌کند تا دال‌ها نمودی عینی و تثبیت‌شده در بیننده پیدا کنند؛ نمایش تجسمیِ کمبودگی‌های یک فرهنگ در پلاسمایی از نور و صدا. او نگریسته و نگره را در لحظه‌ای خاص یکی می‌کند، یعنی در ابتدا تماشاگران را با پلان‌های اول و دوم مقهور می‌کند و سپس در پلان سوم با قراردادن آن‌ها در مقابل هستِ خویش، آن‌ها را شگفت‌زده کرده و حسی از این‌همانی در آن‌ها به‌وجود می‌آورد و تماشاگران وقتی به خود می‌آیند که تبدیل به بخشی از اثر شده‌اند؛ تلاقی و هم‌آغوشی واقعیت با مجاز و یکی‌شدن حنجره‌ها. او با عنصر قدرتمند صدا، از بیرونی‌ترین وقایع پیرامون تماشاگرانش، به درونی‌ترین لایه‌های ذهنی آن‌ها در موقعیت کنونی‌شان یورش می‌برد و پدافندی مستحکم برای بمباران ذهنی آن‌ها فراهم می‌نماید. پدافندی که در پسِ پشت آن، ترس، حسرت، کینه و عشق پدیدار می‌شود. محوریت اجرایی پرفورمنس با صداها تعریف می‌شود و این باعث شده بازی «پگاه آهنگرانی» در نقش «نگار مستوفی» چندان محلی از اعراب نیابد؛ یعنی در این‌جا صحنه نیاز به پرفورمر ندارد و تنها صداست که نقش کلیدی بازی می‌کند؛ چنان‌چه مفاهیم با صدا به مخاطب انتقال می‌یابند، نه با بازی یا بدن. برداشت چهارم: «نگار مستوفی» اتفاقی است که ما را نگران و بیمناک می‌کند. چهره‌ی او در پشت هیچستان برای همیشه، قرینی غایب است؛ اما طنینِ صدایش در اذهان خواهد ماند و روزی همه‌چیز را منهدم خواهد کرد. صدایی که به‌صورت عجیب باز خواهد گشت و درون ما خواهد پیچید و تمام رفتگان را با همه‌ی رنگ ‌و بویشان باز خواهد گرداند و حجمی از بودن را بر ویرانه‌های نبودن آوار خواهد کرد؛ و این، زمانی اتفاق می‌افتد که ما از دوردست‌ها به او نزدیک‌تر شویم، نزدیک‌تر، نزدیک‌تر از این.