Iranian insight – about lady of dream

A Conversation with Mohammad Parvizi

Wandering through Watching and Being Watched

A Manifesto for Years of Oblivion

So Close, This Far

About Video Performance “Come Closer, Closer… Closer than this?”

Close to a New Experience

come closer closer… closer than this?

Interdisciplinary Relations

Always a Gap

Always a Gap


Related Work :


Always a Gap Mahdi Moghimnejad | Ph.D. in Art Research (A Member of Academic Board, University of Art) In his phenomenological system, Edmund Husserl carried Aristotle’s statement which claimed “Sounds are symbols of psyche states” a step forward and asked for immediate witnessing (intuition) of things in the mind. Husserl’s main obstacle in achieving this ideal was undoubtedly language- language as the most fundamental communicative medium and a way to understanding things. Therefore he ideally came to this conclusion that expression, in its absolute form, gets elevated just in subjective form or mental monologues. Because in mental discourse, the soul language is no longer limited or demolished with physical (and consequently delaying and absence-making) covering of an external voice. In other words the inner sound has time but not place and its discourse and impression occur simultaneously. In semiotic language, Husserl’s deduction of sound is the closest distance to “ego” and the absolute disappearing of signifier. And this exactly is what that is called conscience: a mere influence one oneself! In my opinion, Mohammad Parvizi’s work “Come Closer …”, in some way or other, is a controversy upon the matter of language and its functions. By a thoughtful and carefully designed setting-based installation in this work, he gradually confronts his addressee with a narrative logic and emotional fluctuations whose main agent is language. In a descriptive manner, entering the exhibition and passing the stairs and a dark hallway, the visitor encounters a young girl’s countenance who summons him with a not rather clear voice. This stage of the work can be interpreted as an “invitation” to a story which is followed successively in thirty four monitors. By passing some other hallways, the addressee finally steps into the main demonstration scene and continues the story by settling somewhere adjacent to a big monitor. What has happened to him till now is the accompaniment of pictures and a voice becoming clearer, and confronting the main monitor is the only chance which, by concentration, he can hear all those dispersed restatements of the young girl. Here is the place where the main incident happens. Those sounds till now resembled the retelling of a disturbing dream recall us to the visualization of a “memory” by very delicate visual and audio effects. It seems as if something has happened. The actress tries to present a legible narration of what she’s defining: an attempt consciously and intentionally left sterilized. Here the addressee would surprisingly realize that he cannot reconstruct a linear and definite narrative survey of what he hears in the mind. And consequently he comes to this conclusion that the importance of the scene happening is not laid in the defined subject of the actress but in her tone. An occasion where speech overtakes words and the combination of the actress’s anxious and disturbing voices with a confronting face which all the times fades and freezes and goes out under tiny snowflakes converts the memory into a bitter “confession”. Actually while watching the main monitor, both the actress and addressee wake up the same for a few moments and the actress’s speech enters a social domain from the individual aspect. Here the addressee stands in front of the most important section of a complicated puzzle where most of the author’s desirable references reach fulfillment. Here transfers the young girl’s play from action to reaction and so do the essence of the speech from restatement to dispute and the whole story from memory into an investigation scene. From now on we face with a human being who is compelled to talk. From now on her feminine identity becomes conspicuous. Her tone gets provoking and this feature penetrates through her verbal repetitive emphases and makes the words’ social importance more outstanding. From here the whole story receives a tragic tone. A tragedy which solidifies by another young girl’s live performance of a piece from Gabriel Faure’s elegy by cello. Young girls whose fates can be considered intermingled to each other and in the direction of playing a destiny role. It is interesting that although this exposition is uniform during its celebration, the player makes effort to give a different tone to her work in every performance and this delicacy by itself is an emphasis on the melancholy which can take place in any of the addressees’ real life with a new tone every day. After this long stop, passing some other hallways, the viewers continue the story in a way that there seems no ending in it at all. In each of the rest of monitors, the actress return to her first words again; to her personal identity: The character who won’t forget her social aspect this time. In all these pictures we encounter “tautology” which takes it as far as the limits of “delirium”. And exactly where we are invited to a dream by the monotonous hypnotism of the image and sounds, the artist exercises his final shock on the addressee. The young girl we have confronted whose metaphorical image till now has come out of the imagination world and is waiting with her physical presence in a small cabin resembling prisons meeting chamber in order to speak with the addressee by a phone from behind the window_ a person the addressees do not have the possibility of touching whom and can only communicate with by voice and language. Here the border between fiction world and reality is truly eliminated. Here there exists an animate creature with a clear destiny whose entity can be attached to the story we had known about her. And eventually such a real presence can be regarded as a skillful preparation which the addressee provides to exit the exhibition and enter the real world. The result of the entire stages of our survey into this exhibition is towards a conceptual theme to which the exhibition’s title has recalled us. We have approached something in all the sensory vicissitudes of this journey: to images; to voices; to an actress who struggles to define a private memory for us; to magic sound of the music which reminds the aesthetic dimension of pain; to the fading counterpoint of personal and public affair; to the metaphorical interpretation of girls who can be representative of their generation … And yet we have got closer: to language; to the fulfillment of language in its most manlike form and not in its language phase; to Husserl’s inaccessible ideal … and even closer_ the desire to approach; to omission of distances; and at last to hearing one’s voice, even if it is expressed by someone else!

همیشه فاصله‌ای هست!

مهدی مقیم‌نژاد | دکترای پژوهش هنر (عضو هیأت علمی دانشگاه هنر)

ادموند هوسرل در دستگاه پدیدارشناسانه‌ی خود این گزاره‌ی ارسطویی که «صداها نماد حالت‌های روانند» را یک گام به پیش برد و خواستار شهود «بی‌واسطه‌»ی چیزها در ذهن شد. بی‌تردید مهم‌ترین مانع هوسرل در تحقق این آرمان خودِ زبان بود؛ زبان به مثابه بنیادی‌ترین واسطه‌ی ارتباطی و ابزار شناخت چیزها. از همین روی او به شکلی کمال‌گرایانه به‌ این نتیجه ‌رسید که بیان در شکل مطلق خود تنها در قالب درون‌ذهنی یا تک‌گویی‌های ذهنی است که جایگاهی متعالی می‌یابد؛ زیرا در گفتار ذهنی، کلام روح، دیگر با پوشش مادی (‌و در نتیجه تأخیر‌آفرین، غیاب‌آفرین) یک آوای بیرونی مخدوش و محدود نمی‌شود. به عبارت دیگر، صدای درونی زمان دارد اما مکان ندارد و گفتار و دریافت آن همزمان به‌وقوع می‌پیوندند. به زبان نشانه‌شناسی، برداشت هوسرلی از صدا در حکم نزدیک‌ترین فاصله به «‌خود» ‌و هم‌چنین محوشدگی مطلق دال است؛ و این بی‌شک همان چیزی است که وجدان نامیده می‌شود: تأثیرگذاری محض بر خویشتن!
از نگاه من ویدئوـ پرفورمنس محمد پرویزی به‌نوعی مجادله بر سر همین مسأله‌ی زبان است و کارکردهای آن را در دستور کار خود قرار می‌دهد. او در این اثر با برپایی یک چیدمان مکان‌محور پیش‌اندیشیده و به‌دقت طراحی‌شده مخاطب خود را گام‌به‌گام با منطق روایی و فراز‌و‌فرودهای عاطفی روبه‌رو می‌کند که بازیگر اصلی آن زبان است.
به شکل توصیفی، مخاطب پس از ورود به نمایشگاه با طی‌نمودن پله‌ها و گذر از راهرویی تاریک با تصویر چهره‌ی دختر جوانی مواجه می‌شود که با صدایی نه‌چندان واضح او را به سمت خود می‌خواند. این مرحله از کار نمایشگاه را می‌توان «دعوت» به داستانی تعبیر کرد که با همین چهره و صدا در سی‌و‌چهار مانیتور پی‌در‌پی دنبال می‌شود. پس از این، مخاطب با عبور از چند راهروی دیگر عاقبت به صحنه‌ی نمایش اصلی قدم می‌گذارد و با استقرار در ارتفاعی مشرف به مانیتوری عظیم قصه را پی می‌گیرد. آن‌چه تاکنون بر او گذشته، همراهی تصاویر و صدایی است که به‌تدریج واضح‌تر می‌شود و رویارویی با مانیتور اصلی تنها فرصتی است که او می‌تواند با تمرکز همه‌ی آن واگویه‌های پراکنده‌ی دختر جوان را بشنود. این‌جا محل رخداد اتفاق اصلی است. آن صداهایی که تاکنون به بازگویی خوابی آشفته می‌مانست، اکنون با جلوه‌های صوتی و تصویری بسیار ظریف ما را به تجسم «خاطره»‌ای فرا می‌خواند. گویی حادثه‌ای رخ داده است. بازیگر می‌کوشد تا روایتی خوانا از آن‌چه تعریف می‌کند به ‌دست دهد؛ تلاشی که به شکلی آگاهانه و عامدانه سترون می‌ماند. در این‌جا، مخاطب در کمال تعجب درخواهد یافت که نمی‌تواند سیر داستانی خطی و مشخصی از آن‌چه می‌شنود را در ذهن خود بازسازی کند و به همین ترتیب به ‌این نتیجه می‌رسد که در کمال شگفتی اهمیت رخداد صحنه، نه در موضوع داستان مورد بیان بازیگر بلکه در لحن اوست. جایی که گفتار از گفته‌ها پیشی می‌گیرد و تلفیق اصوات پریشان و مضطرب بازیگر با چهره‌ای روبه‌رونما که هردم رنگ می‌بازد و یخ می‌زند و زیر دانه‌های ریز برف خاموش می‌شود، خاطره را به «اعترافی» تلخ مبدل می‌کند. در‌واقع، هنگام تماشای مانیتور اصلی، بازیگر و مخاطب هر‌دو به‌ یکسان برای لحظاتی از خواب بیدار می‌شوند و کلام بازیگر از سویه‌ی فردی وارد یک قلمرو اجتماعی می‌شود. مخاطب در این‌جا پیشاروی اصلی‌ترین قطعه‌ی پازلی پیچیده‌ ایستاده است که بسیاری از ارجاعات مورد علاقه‌ی مؤلف در آن تحقق می‌یابند. در این‌جاست که شکل بازی دختر جوان از کنش به واکنش و ماهیت کلام از واگویه به پرسش و پاسخ و کل داستان از بیان خاطره به صحنه‌ی بازجویی بدل می‌شود. دیگر با انسانی مواجهیم که گویی مجبور است حرف بزند. از این‌جاست که هویت زنانه‌ی او برجسته می‌شود؛ این‌که لحن صدایش تحریک‌آمیز می‌نماید و این ویژگی به تأکیدهای مکرر واژگانی او نیز سرایت می‌کند و اهمیت اجتماعی واژگان را پررنگ‌تر؛ و درست از این‌جاست که کل داستان لحنی تراژیک به خود می‌گیرد. تراژدی‌ای که با اجرای زنده‌ی ویولنسل قطعه‌ی «مرثیه» اثر گابریل فوره توسط یک دختر جوان دیگر قوام می‌یابد. دختران جوانی که می‌توان سرنوشت‌شان را گره‌خورده به‌ یکدیگر و در راستای ایفای یک نقش تقدیری دانست. جالب این‌که، هرچند داستان این نمایشگاه در تمام مدت برگزاری یکسان است، اما نوازنده تلاش می‌کند تا در هر اجرا لحنی متمایز به کار خود دهد و همین ظرافت، خود تأکید بر ملالی است که می‌تواند هر روز به لحنی تازه در زندگی واقعی یکایک مخاطبین نیز رخ دهد.
پس از این توقف طولانی، بینندگان با گذر از چند راهروی دیگر مسیر داستان را به گونه‌ای ادامه می‌دهند که هرگز حسی از پایان‌بندی در آن نیست. بازیگر در یکایک مانیتور‌های دیگر بازهم به کلام آغازینش باز‌می‌گردد؛ به هویت شخصی خود؛ شخصیتی که البته‌ این‌بار سویه‌ی اجتماعی‌اش را از یاد نخواهیم برد. در تمام این تصاویر ما با «همان‌گویی»ای مواجهیم که کار را تا مرز «هذیان» پیش می‌برد؛ و درست در جایی که با هیپنوتیزم یکنواخت تصویر و صداها می‌خواهیم دوباره به خواب دعوت شویم، مؤلف نهایی‌ترین شوک را بر مخاطب وارد می‌کند. دختر جوانی که تاکنون تنها با تصویر مجازی او مواجه بودیم از دنیای تخیل بیرون آمده و با حضور فیزیکی خود درون کابینی کوچک که کابین ملاقات زندان‌ها را به‌ یاد می‌آورد، به انتظار نشسته است تا از پس شیشه و به واسطه‌ی یک گوشی با مخاطب هم‌کلام شود. انسانی که مخاطبان امکان لمس او را ندارند و تنها می‌توانند به‌واسطه‌ی صدا، به‌واسطه‌ی زبان، با او ارتباط یابند. در این‌جا به‌راستی مرز دنیای فیکشن و واقعیت شکسته می‌شود. در این‌جا موجودی جاندار با سرنوشتی مشخص پیش روی ماست که می‌توان موجودیت او را ضمیمه‌ی داستانی که تاکنون از او دریافته بودیم، فرض کرد؛ و سرانجام همین حضور واقعی را می‌توان در مقام تمهیدی ماهرانه دریافت که مخاطب را برای خروج از نمایشگاه و ورود به دنیای واقعی آماده می‌سازد.
ماحصل تمام مراحل سفر ما به ‌این نمایشگاه در راستای درونه‌ی مفهومی است که عنوان نمایشگاه ما را بدان فراخوانده است. ما در تمام فراز‌ونشیب‌های حسی این سفر به چیزی نزدیک شده‌ایم؛ به تصاویر، به صداها، به بازیگری که تقلا می‌کند خاطره‌ای خصوصی را برایمان معنا کند، به نوای سحرانگیز موسیقی‌ای که بعد زیبایی‌شناختی رنج را یادآور می‌شود، به تقابل در حال محوشدن امر خصوصی و امر عمومی، به تعبیر استعاری از دخترانی که می‌توانند بازنماینده‌ی دختران نسل خود باشند...
و بازهم نزدیک‌تر شده‌ایم، به زبان؛ به آرزوی تحقق زبان در انسانی‌ترین شکل خود و نه در زبانی‌ترین حالت آن؛ به سودای دست‌نیافتنی هوسرل... و از این‌هم نزدیک‌تر شده‌ایم؛ به میل به نزدیکی؛ به حذف فاصله‌ها؛ به‌ یگانه‌شدن صدای درون‌ذهنی با سخن بیناذهنی؛ به میل بیدارشدن صدای وجدانمان از خوابی عمیق؛ و سرانجام، به گوش‌سپردن به صدای خویشتن؛ حتی اگر این صدا از زبان دیگری بیان شده باشد!